Good Morning Vietnam !

Good Morning Vietnam

Aaauw. Hoofdpijn, kleffe bek, stijve spieren. Waar ben ik? Oh ja, nog steeds in Vietnam. Juist ja Mark is gisteren vertrokken en jij moest er zo nodig nog een laatste keer invliegen. Nu ja, zo nodig .. ik had niet veel keuze..

Toen Mark gisteren ochtend in de taxi richting  luchthaven stapte kreeg ik het even moeilijk. Ineens was de fut eruit. Twee dagen alleen rondhangen in een stad die je al gezien hebt met alleen maar Belgie en werk in het vooruitzicht, nee dat was het niet.

Met tegenzin ging ik douchen en trok ik de stad in. Het oude gedeelte dat ik een maand geleden zo charmant had gevonden kon ik nu wel verwensen. Ggrrr na 2 maanden op stap kon ik dus nog steeds niet vlekkeloos kaart lezen. Ik bleef maar cirkeltjes lopen in die middeleeuwse wirwar van steegjes en straatjes. Net toen ik op het punt stond er de brui aan te geven en wat te gaan internetten in het hostel belandde ik puur toevallig bij de famous beer corner. Een kruispunt, spotgoedkoop lokaal bier, plastic stoeltjes op straat, meer is het niet, maar wel super gezellig. Dat was ik wel even aan toe, een goei fris en flets J pintje. Ik nam een stoeltje van de stapel, wilde rustig gaan zitten om de straat wat af te gapen en voor ik goed en wel besefte had ik 2 pinten en een vodka cola in mijn hand. Naast mij een Iers homo koppel, voor mij een Canadees koppel dat al jaren onderweg is om her en der engels te onderwijzen, een Nederlander uit Wadingsveen. Waar is dat? Wwwwwadingsveen! Nen Aantwaarpenaar op pad met vrouw en baby om 5 jaar weg te blijven. Twee Amerikaanse professoren die 5 maanden gingen werken in de universiteit van Hanoi. En nog een hele boel anderen waarvan ik naam en oorsprong al lang weer vergeten ben. Ieder met zijn eigen verhaal en zijn eigen nog af te leggen pad. ‘ Kem het stad wel gezien. Kan aa verzekeren da flik zijn in Borgerocco gene kattepis is ‘ Hey Evlin if we start an English teaching school somewhere in Asia, will come and work for us?’ ‘ Hey if you ever want to visit Belfast, you can crash at my place’  … echt een heerlijke avond gehad. Stuk voor stuk lieve en interessante mensen ontmoet. Tegen middernacht was ik genoeg boven mijn theewater om hostelwaarts te gaan en als bij wonder liep ik van de eerste keer juist. Mmmm strange.

Nu tikken mijn laatste uren hier weg. Ik heb net een taxi geregeld naar luchthaven en kijk terug op een super trip. De laatste dagen in het Zuiden van Vietnam waren nog zeer aangenaam. Saigon is nog drukker en stoffiger dan Hanoi, maar zeker geen onaangename plek om een paar dagen te vertoeven. Na de verplichte siteseeing hebben Mark en ik een scootertje gehuurd om de beroemde Cu Chi tunnels te bezoeken. Man man, best confronterend. Een heus ondergronds tunnel netwerk van een paar honderd kilometer waar de Vietnamezen zich soms weken aan een stuk schuil hielden voor de Amerikanen tijdens de oorlog. Zelf zijn we er zo’n  40 meter doorgelopen en ik kan je verzekeren dat dat lang zat was voor deze claustrofobische ik. Pfff, wat een leed doen we mekaar toch aan in de wereld. Het was een interessante daguitstap ware het niet dat we de weg niet direct terug vonden naar de stad. We kwamen dus met ons brommertje in het donker en de volle drukte aan. Geen aanrader, I can tell you that. Ik ben zelden bang, maar dit vond ik toch wel heel erg spannend. Hoe veel brommers kunnen er tegelijkertijd rondrijden? Djeezes. Grappig detail trouwens. Iedereen, echt iedereen in Vietnam rijdt op een brommer, maar de wegen zijn daar niet echt op voorzien. Zo heb je her en der tolwegen, maar enkel auto’s, bussen en vrachtwagens moeten dit betalen. Dat slaat dus helemaal nergens op aangezien die slechts 5 procent van het verkeer in beslag nemen.95 procent van het gemotoriseerde vervoer rijdt dus gratis. Zo zijn die tolwegen ook best goede wegen met twee keer 3 rijstroken in het midden. Daarnaast heb je een betonnen muurtje waar de weg nog slechts een metertje breed wordt. Daar moeten dus al die scooters op rijden. Ook dat slaat helemaal nergens op. In het midden zie je 2 bussen, 3 vrachtwagens een taxi en een verdwaalde auto rijden en langs die weg bulkt het van de honderden scooters. Tja … Zo heb je in de steden ook stoplichten met een aftelsysteem. Echt levensgevaarlijk. 4  Seconden voor het groen wordt begint iedereen al te rijden, maar de tegenovergestelde richting rijdt ook nog 4 seconden door nadat het rood is geworden! We hebben her en der wat valpartijen gezien maar ik blijf me erover verbazen dat er niet nog meer ongelukken gebeuren. Wat zal Antwerpen en de E19 er rustig voor mij uitzien morgen !

Na Saigon zijn we 3 dagen de Mekong Delta in getrokken. Dat is het gebied waar de grote Mekong rivier een stuk of 9 vertakkingen krijgt. Echt het Venetië van Vietnam. Meer dan de helft van het leven gebeurt op of rond het  water. Floating Markets, fish farms, woonhuisjes, tankstations voor boten … alles is voorzien op deze vele rivieren. Door het warme klimaat is het een zeer vruchtbare streek. Alles ziet mooi groen, het fruit is heerlijk tropisch … kortom een prachtstreek om in te vertoeven. Ook hier kwamen we een zeer interessante vrouw tegen. Jackie Tzen, woonachtig in Californie, 70 jaar oud en 3 maanden aan het backpacken in Azie, alsjeblieft!! Geboren in Engeland, opgegroeid in de jaren 60 van San Fransisco, 3 keer getrouwd geweest, op 22 jarige leeftijd een illegale abortus in Mexico laten uitvoeren, 15 jaar aan de drank gezeten, de hele wereld al gezien .. die vrouw bleef maar vertellen! Wat een heldin. 70 jaar, ik hoop dat ik ook nog mag meemaken op die leeftijd. Ze was overigens niet op haar mond gevallen. De gids die we bij hadden bleef maar doorratelen over de floating markets die de volgende ochtend op het programma stonden. “ stop talking ‘bout tomorrow. I might not wake up and be dead in the morning. “ en dan tegen haar kamergenote. “Cold water honey, of I don’t wake up, just throw some cold water in my face !” Haha, good fun, die dame.

Een zeer geslaagd tripje weeral. Ergens een beetje jammer dat we het min of meer via een georganiseerd tourtje hebben gedaan, we hadden er liever een paar dagen met eigen vervoer op uit getrokken, maar daar hadden we helaas geen tijd voor. 

Voila, en zo zit dit avontuur er ook weer op. Veel te kort maar ontzettend blij dat ik eindelijk ook een beetje over Azie kan mee babbelen. Toch een continent dat naar meer smaakt naar mijn gevoel. Het is zo heerlijk goedkoop, dat je bijna moeite moet doen om je dagbudget er door te jagen. Ik hou ondertussen van het boeddhisme. Zo vredig, kleurrijk en helemaal niet opdringerig. Je hebt op straat het gevoel dat alles kan door het afdingen. Zeker als je zelf meester in het spel geworden bent J. En de natuur is gewoonweg prachtig.

Als ik moet vergelijken tussen Indonesië en Vietnam, een aartsmoeilijke opdracht overigens, zou ik zeggen de rust van Bali en lombok, het eten van Vietnam, de mensen van Java en Bali, Het klimaat van Zuid Vietnam, de rijstvelden van Bali en Lombok en alle rest van natuur van Vietnam. Alhoewel, vraag het me morgen nog eens  en misschien geef ik wel een heel ander lijstje. Same same but different dus.

Ondertussen ben ik in 6 van de 7 continenten geweest. (Een leuk gevoel voor iemand die de hele wereld nog wil zien. ) en elke plek heeft toch een apart plaatsje in mijn hart. Zeggen wat ik ondertussen ‘het mooiste’ of het leukste’ heb gevonden is als vragen of je in het midden mag zitten als je slechts met twee bent. Dat gaat dus niet. Hoe meer mensen ik ontmoet, hoe intenser ik naar hun verhalen luister. Zo wil ik ook worden, iemand met een eigen pad, een eigen verhaal. Ik ben aardig op weg naar mijn gevoel, maar kben er nog niet.

Ach, volgende maand wordt ik nog maar 28, dus wat zeur ik. Alles ligt nog aan mijn voeten. Huisje, carrière, kinderen, de wereld … maar vooral DROMEN. Die moet je blijven hebben !

Ondertussen kan ik tevreden terug naar huis keren met een aantal leuke anekdotes, goed bedoelde adviezen en warme woorden in mijn gedachten. “ It was nice meeting you Evlin”   “You’ll get there”     “Take that trip to Africa, why not”    “If you really want to be a photographer, go for it “      maar vooral    “ See you , I’me sure we will meet again “

Absoluut … medereizigers, we zien elkaar nog, ergens onderweg … naar ons volgende verhaal …

See you …

Reacties 4

isabelle 02-04-2011 09:41

ben natuurlijk hormonaal volledig van de kaart door de laatste loodjes van zwangerschap van kind 2...MAAR los daarvan, met kippenvel, het verslag gelezen. Is schrijver ook niks voor jou ;-)
Mooie woorden over een mooie reis. Weer iets dat niemand je nog kan afpakken!

Winnie 02-04-2011 12:39

Schitterend! Een boek Evelien, vol heerlijke verhalen en prachtige foto's... Hoe dikwijls moet ik het nog zeggen? EEN BOEK!
Tot gauw! x

Truus 02-04-2011 12:58

Ha kleine,

Volledig eens met Winnie, ge zult je verhalen toch eens moeten bundelen, zo dikwijls al gehoord dat ge goed kunt schrijven, precies of we zijn zelf mee op reis!!! Ik zal toch weer blij zijn als ik je morgenmiddag terug zie, zo alleen op stap gaan in Hanoi, ik moet er niet aan denken. Het gevraagde menu komt ongeveer overeen met wat ik in gedachten had. Goeie terugreis en tot morgen.
Ma
xxxxxxxxxxxxx

Dorien 03-04-2011 12:01

Weer een super leuk verhaal! Jammer dat het het laatste is. Maar ik ben wel super blij dat we je binnenkort terugzien om alle verhalen live te kunnen horen!

Tot snel !!!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer